Dysbakterioza lub dysbioza to naruszenie, któremu towarzyszy zmiana składu ilościowego lub jakościowego mikroflory. Termin ten ma zastosowanie do różnych środowisk w ciele, ale częściej jest używany w odniesieniu do nieprawidłowego funkcjonowania jelit.

W przewodzie pokarmowym znajdują się pożyteczne mikroorganizmy wspomagające trawienie oraz bakterie chorobotwórcze w niskich stężeniach. Brak równowagi, pojawienie się w nim paciorkowców, grzybów, proteusów prowadzi do zmniejszenia ilości użytecznej flory. W wyniku takich zmian rozwija się dysbioza.

Przyczyny wystąpienia

Każdy przypadek wymaga odpowiedniej diagnozy. W celu ustalenia przyczyny przeprowadzana jest ankieta. Ten stan nie ma charakteru pierwotnego – jest konsekwencją istniejących wad funkcjonalnych poszczególnych narządów. Zgodnie z obserwacjami lekarzy coraz częściej dysbioza rozwija się na tle przyjmowania leków:

• sulfonamidy;
• cytostatyki;
• środki hormonalne.

Zwyczajowo wyróżnia się grupę przyczyn związanych z zaburzeniami odżywiania. Obfitość dodatków chemicznych, przypraw, brak równowagi, stosowanie półproduktów powoduje zmniejszenie stężenia pożytecznych mikroorganizmów. Naukowcy potwierdzili, że osoby jedzące nieregularnie, które uwielbiają fast foody, częściej cierpią na dysbiozę. Zmiana diety prowadzi do pozbycia się patologii, która może objawiać się na różne sposoby.
Nie tylko takie naruszenia działają jako przyczyny prowokujące rozwój dysbiozy. W trakcie diagnostyki stwierdzono, że występowanie patologii uważa się za zjawisko współistniejące z szeregiem innych problemów. Częstotliwość jest zwiększona:

• stres psychiczny, lęk;
• infekcje jelitowe;
• choroby przewodu żołądkowo-jelitowego (zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, wrzód);
• choroby endokrynologiczne;
• obniżona odporność.

Objawy dysbiozy

Niestrawność, zmiana częstotliwości stolca, bóle brzucha, ociężałość w żołądku, dudnienie to objawy dysbiozy. Pojawia się nagle, związana z niewłaściwą dietą, przyjmowaniem antybiotyków. Eliminacja wymaga zintegrowanego podejścia, określającego przyczynę, gdy leczenie farmakologiczne jest uzupełnione przestrzeganiem diety, zmianą diety.

Jeśli chodzi o oznaki towarzyszące rozwojowi choroby, ich nagłe pojawienie się jest znane wszystkim. Objawy nie są niezależną manifestacją, ale tylko sygnałem nieprawidłowego działania organizmu. Wszystko zaczyna się od bolesności, chęci skorzystania z toalety. Z biegiem czasu pojawiają się zaburzenia z dolegliwościami:

• biegunka;
• zaparcie;
• zgaga;
• odbijanie;
• pojawienie się nieświeżego oddechu;
• bębnica.

U dzieci zaburzona mikroflora objawia się w postaci reakcji alergicznej na niektóre pokarmy. Użyteczne substancje nie są wchłaniane jak poprzednio, co powoduje nudności i wymioty. W ciężkich przypadkach dochodzi do obniżenia ciśnienia krwi. Na powierzchni skóry często pojawiają się wysypki – od drobnego trądziku po pęcherze. U małych dzieci możliwe są problemy z oddychaniem, skurcz oskrzeli.

Diagnoza choroby

Pierwsze oznaki zaburzenia mikroflory są podobne do zatrucia pokarmowego lub niestrawności. Jednak w przeciwieństwie do tych problemów, przy dysbiozie objawy stają się trwałe. Ulga dobrego samopoczucia jest możliwa przez chwilę, po czym wszystko się powtarza.
Diagnostyka różnicowa dysbiozy pomaga rozpoznać ją we wczesnych stadiach. Lekarze przepisują badania mające na celu identyfikację istniejących patologii (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, IBS, zapalenie wątroby, rak jelita grubego).

Aby ustalić dysbiozę, stosuje się następujące techniki:

• badanie bakteriologiczne soku jelita cienkiego lub biopsja;
• coprogram (analiza kału);
• chromatografia gazowa;
• spekrtometria masy;
• test oddechowy w celu określenia zawartości wodoru.

W zależności od symptomatologii i obecności współistniejących patologii lista badań, które przechodzi dana osoba, zostaje rozszerzona. Do ostatecznego wniosku lekarze wykorzystują dane z badań laboratoryjnych i aparaturowych. Pojedyncze zaburzenia równowagi flory, które ustępują samoistnie w ciągu kilku godzin lub dni, nie stanowią podstawy do postawienia diagnozy. Potrzebujemy pełnej analizy sytuacji.

Leczenie dysbiozy

Terapia wymaga zintegrowanego podejścia i obejmuje kilka obszarów. Przyjmowanie leków nie rozwiązuje całkowicie problemu, a po pewnym czasie możliwe jest ponowne naruszenie mikroflory. Leczenie powinno początkowo koncentrować się na przyczynie dysbiozy. Ogólnie rzecz biorąc, prawidłowy skład drobnoustrojów w przewodzie pokarmowym opiera się na przestrzeganiu następujących zasad:

• eliminacja warunków do rozmnażania, wzrostu drobnoustrojów chorobotwórczych;
• przyjmowanie leków w celu przywrócenia objętości probiotyków;
• eliminacja czynników ryzyka (dostosowanie menu, wykluczenie kontaktu ze szkodliwymi związkami, stosowanie filtrowanej lub przegotowanej wody).

Leczenie rozpoczyna się od dostosowania diety. Ustalono, że szereg potraw i produktów przyczynia się do nasilenia fermentacji i gnicia. Stwarza to dogodne warunki do wzrostu i rozmnażania bakterii chorobotwórczych. W rezultacie następuje gwałtowny spadek organizmów pożytecznych, co prowadzi do zaostrzenia objawów. zaleca się wykluczenie roślin strączkowych, grzybów, tłustych mięs, wędlin, kiełbas, świeżych owoców i warzyw.

Ogólnie dieta na dysbiozę opiera się na przestrzeganiu następujących zasad:

• jedzenie jest gotowane na parze lub gotowane;
• posiłki frakcyjne, 5-6 posiłków dziennie.
• podczas jedzenia ważne jest dokładne żucie.
Całkowite wyeliminowanie objawów dysbiozy jelitowej za pomocą jednej diety nie będzie możliwe. W tym celu równolegle przyjmowane są leki, których receptą jest lekarz. Leki dobierane są ściśle według przyczyny zaburzenia mikroflory. Leki obejmują przyjmowanie:
• antybiotyki (sulfonamidy, erytromycyny);
• probiotyki (prebiotyki);
• przeciwskurczowe (w celu wyeliminowania bolesnych wrażeń).

Zapobieganie chorobom

Jeśli przestrzegane są pewne zasady, można zapobiec naruszeniu flory. Zapobieganie dysbiozie u dzieci opiera się na normalizacji mikroflory pochwy i jelit u przyszłej matki. Kolejnym krokiem jest karmienie piersią, które zapewnia stworzenie kolonii bifidobakterii w okruchach. Wczesne wprowadzenie do diety dziecka pokarmów bezglutenowych pomaga uniknąć miejscowych stanów zapalnych. W końcu główna flora powstaje w pierwszym roku życia.

W przyszłości zapobieganie dysbiozie opiera się na stworzeniu prawidłowej diety. Jedzenie powinno być zróżnicowane, karmienie powinno odbywać się zgodnie z harmonogramem. Dla prawidłowej równowagi kwasów tłuszczowych ważne jest, aby oleje roślinne przeważały nad zwierzętami. Aby uniknąć dysbiozy podczas przyjmowania leków, gdy trzeba nimi leczyć infekcje, utrzymywana jest dieta bogata w pożyteczne bakterie.

Należy pamiętać, że dysbioza jest często konsekwencją niewłaściwego odżywiania, dlatego normalna dieta pomaga na zawsze pozbyć się patologii.

Opr: Chris D.
Żródło: didevich.com.ua