Szałwia łąkowa lub szałwia (łac. Salvia pratensis) W medycynie stosowana rzadziej niż jego bardziej znany odpowiednik – Salvia officinalis. W ziołolecznictwie ma mniejsze znaczenie niż szałwia lekarska i kilka innych gatunków szałwii wykorzystywanych leczniczo, ale dawniej stosowano i ją jako substytut szałwii lekarskiej.

Roślina ma ogromną liczbę przydatnych właściwości.

Ma właściwości przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, wykrztuśne, tonizujące, moczopędne, przeciwskurczowe, gojące rany, przeciwbólowe, ściągające, estrogenne, dezynfekujące, hemostatyczne, tonizujące, hemostatyczne, grzybobójcze, hipotoniczne. Leczy choroby przewodu pokarmowego, choroby zębów, choroby nerek, wątroby, infekcje wirusowe, zapalenie migdałków, kaszel, świnkę, zapalenie oskrzeli, rwę kulszową, hemoroidy, zapalenie dziąseł, zapalenie nerwu, zapalenie wielostawowe, cukrzycę, choroby skóry; nerwice; neurastenia; astma; drozd; świerzb; gruźlica węzłów chłonnych szyjnych; infekcje dróg oddechowych; zapalenie jamy ustnej; Podrażnione gardła; choroba przyzębia; reumatyzm; zołzy. Jest również stosowana w kosmetologii do leczenia problematycznej skóry, wspomagania wzrostu i wzmacniania włosów.

Skład chemiczny

Roślina zawiera również różne ilości limonenu, kamfory, kamfenu, pinenu, beta-sitosterolu (fitosterolu), stigmasterolu, karnozolu (rozmanolu), garbników i innych związków. Ponadto olejek eteryczny zawiera następujące pierwiastki chemiczne: flawonoidy, triterpenoidy, alkaloidy, diterpeny. Liście szałwii zawierają saponiny, niacynę, nikotynamid, substancje estrogenne, kwas taninowy, fumarowy, kawowy i fenolowy, a także kwasy organiczne (chlorogenowy, ursolowy, oleanolowy i inne). Szałwia posiada również wysokie stężenie wapnia, potasu, magnezu, cynku, witamin C, B, witamin P i PP. Trawa zawiera również goryczkę, fitoncydy, żywice aromatyczne, kwas mrówkowy. Korzenie szałwii zawierają kumarynę. Nasiona zawierają 25-30% tłuszczu.

Jest stosowana jako środek zewnętrzny do leczenia błon śluzowych narządów układu oddechowego. Bylina jest składnikiem wielu preparatów na kaszel. Udowodnił swoją skuteczność w leczeniu poważnych chorób, takich jak zapalenie płuc i gruźlica. Ze względu na swoje właściwości antybakteryjne i moczopędne zioło z powodzeniem stosowane jest w leczeniu dolegliwości dróg moczowych.

Wysoka zawartość fitohormonów determinuje zastosowanie rośliny w leczeniu patologii kobiecych. Fundusze na jego podstawie są przepisywane w celu zmniejszenia objawów menopauzy i leczenia niepłodności. Właściwości hemostatyczne są wykorzystywane w celu zmniejszenia utraty krwi podczas przedłużających się i obfitych miesiączek. Obecność fitohormonów pozwala na wykorzystanie szałwii w celach odmładzających. Kobietom powyżej 35 roku życia zaleca się przyjmowanie wywarów wieloletnich trzy razy w roku, aby spowolnić proces starzenia. W chorobach układu pokarmowego preparaty z szałwią pomagają pozbyć się wzdęć, kolki jelitowej i zaparć. Poprawiają perystaltykę wszystkich części jelita, zwiększają apetyt i działają żółciopędnie.

Jako środek zewnętrzny jest przepisywany na grzybicze zmiany skórne. Przyczynia się do zaciśnięcia trudno gojących się i ropnych ran. Salvia jest z powodzeniem stosowana w leczeniu łuszczycy, egzemy i hemoroidów. Stosuje się go do leczenia obszarów skóry z oparzeniami i odmrożeniami, dodatkowo do leczenia czyraków.

Właściwości przeciwzapalne i przeciwbakteryjne zioła są szeroko stosowane w stomatologii. Jest skuteczny przy zapaleniu jamy ustnej, zapaleniu dziąseł i przyzębia. Szałwia ma wyraźne właściwości przeciwutleniające i immunostymulujące. W wyniku jego stosowania poprawia się pamięć i reakcja. Pozwala zwiększyć skupienie i wydajność.

Ekstrakty z szałwii wchodzą w skład wielu preparatów do leczenia trądziku. Służą do zmniejszenia pocenia się i tłustej skóry. Przy pomocy szałwii możesz pozbyć się cieni pod oczami. Szałwia lekarska pomaga złagodzić stan pacjenta z zapaleniem korzeni, zapaleniem wielostawowym i zapaleniem nerwu. Jest stosowany w początkowych stadiach cukrzycy oraz do łagodzenia ataków astmy.

Olejek eteryczny obecny w roślinie ma działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Działa przeciwgrzybiczo i stymuluje pracę gruczołów przewodu pokarmowego. Lotne fitoncydy niszczą bakterie, grzyby i pierwotniaki, szybko hamując wzrost ich kolonii. Nawet prątki gruźlicy nie są odporne na fitoncydy tego zioła. Pod względem skuteczności olejek szałwiowy jest odpowiednikiem maści Wiszniewskiego.

Kwas urosolowy ma wyraźne działanie przeciwzapalne, przeciwnowotworowe i przeciwbakteryjne. Właściwości przeciwzapalne wynika również z obecności w swoim składzie tanin, związków flawonoidowych oraz witaminy P. Substancje te zwiększają gęstość tkanek nabłonkowych, dodatkowo zmniejszają przepuszczalność błon komórkowych, ścian naczyń limfatycznych i krwionośnych. Taniny działają ściągająco, przeciwbólowo i obkurczająco na naczynia krwionośne. Pomagają zmniejszyć produkcję śluzu w organizmie. Zawarta w roślinie goryczka pozwala na strawienie pokarmu. Pobudzają apetyt, pobudzają pracę gruczołów trawiennych i działają tonizująco.

Kwas chlorogenowy jest silnym przeciwutleniaczem o działaniu antymutagennym, przeciwbakteryjnym i przeciwwirusowym. Żywice aromatyczne nadają przyjemny aromat. Mają właściwości lecznicze i przeciwdrobnoustrojowe. Kwas foliowy (witamina B9) wspomaga hematopoezę i zapobiega rozwojowi miażdżycy.

Salvin ma szczególną wartość. Substancja ta nadaje roślinie leczniczej właściwości antyseptyczne i działa jak silny naturalny antybiotyk. Jest w stanie zahamować reprodukcję Staphylococcus aureus, który jest odporny na wiele leków przeciwbakteryjnych. Szałwia nie tylko hamuje wzrost kolonii mikroorganizmów, ale także neutralizuje ich toksynę (toksynę alfa). Nie pozwala bakteriom na działanie hemolityczne (niszczą czerwone krwinki) i dermatonekrotyczne (powodują śmierć komórek skóry). Ogranicza stosowanie zawartej w swoim składzie byliny tujonu. Ta substancja ma działanie halucynogenne. Przy długotrwałym stosowaniu produktów roślinnych rozwija się uzależnienie (syndrom absencji).

Fitosterole zawarte w liściach szałwii mają wskazania do leczenia żeńskiego układu rozrodczego i sprzyjają poczęciu. Przy pomocy tego zioła łagodzi się ataki astmy, leczy dolegliwości ginekologiczne (nadżerka szyjki macicy, stany zapalne błony śluzowej pochwy, pleśniawki, reguluje cykl menstruacyjny, pobudza owulację, zmniejsza objawy menopauzy) oraz choroby skóry (rany, wrzody, łuszczyca, oparzenia, odmrożenia, czyraki). Wewnątrz trawę pobiera się głównie na choroby przewodu pokarmowego, układu oddechowego i zakaźne. Z niego przygotuj napary, wywary, nalewki.

Opr: Chris D.

Zródło:www.tursar.ru