Morwa biała (Morus alba L.) pochodzi ze wschodnich regionów Chin, gdzie jest uprawiana od około czterech tysięcy lat jako pokarm dla jedwabnika. W starożytnych kulturach Indii i Chin, znana od 2700 lat p.n.e.

Zastosowanie i znaczenie

Morwa biała (Morus alba L.) to roślina: spożywcza, techniczna, garbnikowa, ozdobna i lecznicza. Owoce są jadalne. Liście służą do karmienia jedwabników. Drewno jest bardzo twarde, używane do rzemiosła, w tym instrumentów muzycznych. Jednoroczne pędy wytwarzają włókno morwy, które jest ważne w przemyśle bawełnianym. Łyka służy do wyrobu przędzy, tektury, papieru, lin. Z liści uzyskuje się żółty barwnik.

Skład chemiczny.

Liście morwy białej zawierają garbniki (3,2-3,7%), flawonoidy (do 1%), kumaryny, kwasy organiczne, żywice, olejki eteryczne (0,03-0,04), sterole (ß-sitosterol, kapesteryna). Owoce zawierają do 12% cukrów (czasem do 23%), reprezentowanych głównie przez cukry proste, ok. 1,5% substancji azotowych, 0,1% kwas fosforowy, flawonoidy, karoten, pektyny, kwasy organiczne (bursztynowy, szczawiowy, jabłkowy, cytrynowy, winny). ), trochę witaminy C i garbników. Ponadto zawiera wapń, potas, żelazo, kwasy tłuszczowe (linolowy, oleinowy, palmitynowy itp.), olejki eteryczne, żywice, aminokwasy, flawonoidy, karoten, kumaryny, aldehydy, pektyny, sterydy i wiele innych.

Stosuje się ją przy cukrzycy, zapaleniu oskrzeli, zapaleniu płuc, otyłości i procesach dystroficznych układu sercowo-naczyniowego. Działa wykrztuśnie, napotnie i moczopędnie, reguluje pracę jelit, układ krążenia i metabolizm węglowodanów tłuszczowych. Zewnętrznie do płukania przy chorobach zapalnych jamy ustnej i gardła.

Przeciwwskazania: indywidualna nietolerancja.

Opr: Chris D.

Żródło: ecosystema.ru