Podczas kwitnienia nawłoć pospolita (Solidago virgaurea) na pewno nie pozostanie niezauważona. Jej jasnożółte kwiaty przyciągają uwagę a także stają się główną ozdobą miejsca, w którym rośnie ta roślina. Jednak oprócz wyglądu ma również wiele przydatnych właściwości. Dobroczynny wpływ rośliny na organizm został naukowo udowodniony, ale mimo to ma też kilka przeciwwskazań.

Warto zauważyć, że spośród wszystkich gatunków tej rośliny najczęstszy jest ten pospolity. Ma dość bogaty skład chemiczny, który zawiera organiczne i fenolokwasy karboksylowe, saponiny, witaminy A, E, B1, K, PP i inne cenne substancje. To właśnie dzięki swojemu składowi roślina ma właściwości lecznicze .

Wygląd zewnętrzny

Znając cechy botaniczne nawłoci pospolitej, można ją łatwo odróżnić od innych gatunków, na przykład nawłoci kanadyjskiej. Jest to roślina naga lub owłosiona, której kłącze głęboko wnika w ziemię. Ta roślina ma system korzeniowy typu prętowego. Dość często nad ziemią widać pęd, który może dorastać do 1 metra wysokości. Na nim na przemian znajdują się liście eliptyczne lub jajowate. Są koloru zielonego i mają ząbkowany brzeg.

W okresie kwitnienia (późna wiosna) na roślinie tworzą się grona kwiatostanów z wieloma koszyczkami. Zawierają małe żółte kwiaty. Pod koniec września w miejsce kwiatostanów powstają owoce z nasionami. Można z nich wyhodować nawłoć.

Gdzie rośnie

Nawłoć pospolita jest raczej bezpretensjonalną rośliną. Wiatr przenosi jej nasiona na duże odległości, więc roślina ta jest szeroko rozpowszechniona na całym świecie. Warto zauważyć, że ze względu na szybki wzrost i rozprzestrzenianie się wielu ogrodników uważa ją za chwast.
Gatunek ten można go spotkać prawie na całym terytorium kontynentu euroazjatyckiego. Roślina „zdobyła” także zachodnią część Azji i Ameryki Północnej.

Nawłoć potrafi zakorzenić się w glebie o różnej kwasowości . Może rosnąć zarówno na wzgórzach i skrajach lasów, jak i w lasach, na łące, wśród krzewów czy przy drogach. Gatunki pospolite można również zobaczyć w wąwozach i na polach.

Właściwości lecznicze

Nawłoć pospolita jest szeroko stosowana w medycynie. Po raz pierwszy leki na jej bazie zaczęły być przygotowywane ponad 300 lat temu. Wiele przepisów jest nadal używanych. Ponadto ekstrakt z tej rośliny dodawany jest do różnych preparatów farmaceutycznych.

Zapotrzebowanie na nawłoć wynika z jej korzystnych właściwości:

• leczy rany;
• ma działanie moczopędne;
• ma właściwości antybakteryjne;
• łagodzi stany zapalne;
• eliminuje obrzęki;
• łagodzi skurcze;
• zatrzymuje krwawienie;
• ma działanie przeciwgrzybicze;
• zapobiega rozwojowi onkologii;
• ma działanie żółciopędne;
• wzmacnia układ odpornościowy.
 

Ponadto wywary i nalewki z tej rośliny są uważane za silne środki przeciwwirusowe, dlatego był używany w starożytności głównie do leczenia chorób o etiologii wirusowej. Dzięki swojemu składowi nawłoć szybko złagodzi objawy i wyeliminuje infekcję wirusową dróg oddechowych, opryszczkę, zapalenie pęcherza.
Kolejne wyjątkowe działanie nawłoci jest ściągające. Dzięki tej właściwości roślina skutecznie zwalcza biegunkę i różne choroby zakaźne żołądka. Warto zauważyć, że dzięki temu efektowi nawłoć jest używana nie tylko do leczenia ludzi, ale także zwierząt. Weterynarze zalecają podawanie zwierzętom naparu z zioła na rozstrój żołądka.

Przeciwwskazania

Pomimo tego, że roślina ma wiele korzystnych właściwości, należy stosować ją ostrożnie. Częste stosowanie leków na bazie nawłoci pomaga zahamować produkcję męskiego hormonu. Ponadto nawłoć posiada szereg przeciwwskazań:

• reakcje alergiczne;
• ciąża i laktacja;
• niewydolność nerek;
• wysokie ciśnienie krwi;
• obecność kamieni fosforanowych;
• niewydolność serca.

Nie należy również stosować leków z nawłoci pospolitej dla dzieci poniżej 14 roku życia.

opr: kustosz.

Żródło: ecoportal.info