Nauka była mało zaangażowana w badania nad leczniczym działaniem Lnica pospolita  (łac. Linaria vulgaris), dlatego jest ona rzadko stosowana w medycynie tradycyjnej. Coraz częściej pojawiają się przepisy na jej zastosowanie w medycynie tradycyjnej oraz w homeopatii.

Surowcem leczniczym jest ziele Lnica pospolita  (łac. Linaria vulgaris). Zbiór surowców przeprowadza się w okresie kwitnienia roślin w czerwcu – sierpniu (przy suchej, słonecznej pogodzie), ścinając ziele na wysokości 5-6 cm od gleby (nieco poniżej miejsca, w którym zaczynają się kwiaty). Suszone są na świeżym powietrzu. Świeża roślina ma nieprzyjemny zapach, który nasila się po wysuszeniu. Smak surowców jest pikantny, słono-gorzki.

Lnica pospolita  (łac. Linaria vulgaris) jest przechowywana w drewnianych skrzyniach wyłożonych papierem wewnątrz.

Substancje czynne to glikozydy flawonowe, cholinę i alkaloid peganinę, kwas askorbinowy, saponiny, pektyny i garbniki, kwasy organiczne (cytrynowy, mrówkowy, jabłkowy, octowy). Nasiona zawierają około 35% tłuszczu. Jest uważana za środek lekko przeczyszczający, moczopędny i napotny. Według popularnej definicji „zmiękcza twardość ciała”.

Leki z Lnica pospolita wykonujemy w następujący sposób:

– Napar z ziela lnicy: 1-1 / 2 łyżeczki surowca zalewa się 200 ml wrzącej wody, odstawia, a następnie filtruje. Weź 1 łyżkę stołową 3-4 razy dziennie.

– Sok z trawy lnicy: wyciskany z wierzchołków rośliny (10-15 cm) a ścinany podczas kwitnienia. Weź od 1 łyżeczki (dla dzieci) do 1 łyżki stołowej na noc. Do użytku zewnętrznego sok rozcieńcza się ciepłą wodą lub mlekiem (20 ml soku na 500 ml płynu).

– Maść z ziela lnicy: dodać 5 części smalcu ze słoniny do 2 części posiekanej ziela lnicy, podgrzać, wycisnąć, następnie przefiltrować.

– Maść “maść skrzelowa”: 20 g świeżej rośliny umieszcza się w 30 g alkoholu. Po około 5 dniach odciskamy i mieszamy: na 5 g ekstraktu dodaje się 50 g nie solonego smalcu.

– Herbata z lnicy: 1 łyżeczkę z wierzchu rośliny wsypać do 1/4 litra wrzącej wody i zaparzać przez 10 minut. Po odcedzeniu piją małymi łykami, kilka razy w ciągu dnia.

Napar do wewnętrznego użytku zalecany jest przy pooperacyjnej atonii jelit i pęcherza moczowego, jako środek moczopędny, przeczyszczający i napotny, przy opóźnionej miesiączce; zewnętrznie – na choroby skóry, do mycia oczu.

Ekstrakt płynny – na hemoroidy; jako środek przeczyszczający, moczopędny, żółciopędny.

„Maść skrzelowa” zewnętrznie – na choroby skóry; w stomatologii (aplikacje, płukanie) – z ropną postacią choroby przyzębia i grzybicami błony śluzowej jamy ustnej.

W medycynie ludowej – z zaburzeniami metabolicznymi; jako regulacja czynności narządów przewodu pokarmowego; z kolką żołądkową, hemoroidami, wzdęciami, chorobami nerek, zapaleniem pęcherza moczowego, moczeniem, chorobami wątroby (jako żółciopędne), z chorobami serca, niedokrwistością, rwą kulszową, bólem głowy, zespołem Meniere’a, niedokrwistością, dusznością; jako środek ściągający, odtruwający, napotny, moczopędny, wykrztuśny, przeciwnowotworowy, przeciwrobaczny.

Zewnętrznie (maść, wywar, napar, sok z olejem) – na dusznicę bolesną, zapalenie skóry, grzybicę skóry, wysypki, egzemy, łuszczycę, czyraczność, jaglicę, zapalenie spojówek, zapalenie powiek, siniaki i zwichnięcia (jako środek przeciwbólowy), hemoroidy, a także rany zmiękczający, przeciwzapalny.

Sok stosuje się w przypadku chorób zapalnych wątroby, pęcherzyka żółciowego, dróg moczowych i moczenia nocnego u dzieci; zewnętrznie w postaci kąpieli i okładów – na wysypki, egzemy, czyraki, porosty, trądzik.

Skutki uboczne Lnica pospolita

Roślina jest trująca: przy stosowaniu wewnętrznym dawkowanie musi być ściśle przestrzegane i stosowane wyłącznie na zalecenie lekarza prowadzącego.

Nie ma informacji o skutkach ubocznych lnicy, z wyjątkiem tego, że jest przeciwwskazany w ciąży. Można dodać, że nie należy jej stosować przy niestrawności, nadciśnieniu, chorobach serca z napadowym tachykardią i dodatkowym skurczem.

Roślina jest trująca dla zwierząt. Najczęściej bydło i konie są przez nią przypadkowo zatruwane. Objawy zatrucia: ślinotok, ustanie dziąseł, biegunka, następnie – zwiększona częstotliwość i trudności w oddychaniu, osłabienie czynności serca.

Legenda o Lnica pospolita

W mitach starożytnej Grecji istnieje piękna i nieco smutna legenda o pochodzeniu tego kwiatu. Jest związana z jednym z wyczynów Herkulesa, w którym pokonuje on krwiożerczego lwa nemejskiego. Bogini Flora, która podziwiała wyczyn Herkulesa, stworzyła piękny kwiat. I nazwała go lwem smokiem, uznając, że będzie przypominał ludziom rozdartą paszczę lwa nemejskiego.

Adaptacja: kustosz.

Żródło: ogorod.ua